Τρίτη, Μαΐου 08, 2007

Σαρκοζύ προς Έλληνες δεξιούς: απενοχοποιηθείτε!

Δείτε εδώ κυρίες και κύριοι το μήνυμα του Σαρκοζύ, ή καλύτερα το μήνυμα που έστειλε το 85% των Γάλλων που ψήφισε (ποσοστό που ακόμα και για μας, με την υποχρεωτική ψήφο και την παράδοση στη συμμετοχή στις εκλογές είναι ΑΠΙΑΣΤΟ) και το πανίψηλο 53% που έπιασε (το μεγαλύτερο τα τελευταία 40 χρόνια, εξαιρουμένης της τελευταίας φοράς λόγω ειδικών συνθηκών), μήνυμα που στέλνει ο Γαλλικός λαός στην Ελλάδα και αποκωδικοποιεί ο ...Τσίμας(!!) μέσα στη στεναχώρια του...

http://www.tanea.gr/ColumnCategory.aspx?d=20070508&nid=4689618

Κυριακή βράδυ, στην παρισινή Πλατεία Ομονοίας (την ώρα που στη δική μας Ομόνοια πανηγύριζαν οι ευτυχισμένοι ευρω-παναθηναϊκοί) ο λαός της Δεξιάς αποθέωνε τον θριαμβευτή των εκλογών, με τη Μιρέιγ Ματιέ να τραγουδά δίπλα του τη Μασσαλιώτιδα, με τα πιο γάργαρα ρο του κόσμου. Ο Σαρκοζί είχε καταγάγει θρίαμβο. Πρόεδρος της Γαλλίας με μεγάλη πλειοψηφία, σε μια εκλογή με σχεδόν πάνδημη συμμετοχή.

Η Γαλλία ψήφισε πιο Δεξιά παρά ποτέ άλλοτε, μετά το 1969. Μια Γαλλία φοβισμένη, η ίδια Γαλλία που είχε ψηφίσει «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα, με τον φόβο του «Πολωνού υδραυλικού», η Γαλλία που νοσταλγεί τον νόμο και την τάξη και θέλει έναν πρόεδρο- προστάτη, ψήφισε εκείνον που της υποσχέθηκε πειστικότερα ότι θα τα αλλάξει όλα. Ο Σαρκοζί, με αδιαμφισβήτητο το επικοινωνιακό του χάρισμα, κέρδισε επίσης επειδή ο ίδιος ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του χώρου του, έχοντας επιτύχει την εξόντωση των εσωκομματικών του αντιπάλων και την «επιθετική εξαγορά» του ακροατηρίου του Λεπέν, την ώρα που η αντίπαλός του με το μητρικό της χαμόγελο, είχε στην πλάτη καρφωμένο το βλέμμα μίσους όλων των τενόρων- των «ελεφάντων»- του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μα το ερώτημα είναι: Τι αλλάζει για εμάς η νίκη του Σαρκοζί;

- Αν ο Σαρκοζί είναι μια γαλλική εκδοχή «μεταθατσερισμού», που ήρθε να καταργήσει την περίφημη «γαλλική εξαίρεση» και να ευθυγραμμίσει, καθυστερημένα, το Γαλλικό κοινωνικό τοπίο με το κυρίαρχο διεθνώς φιλελεύθερο πρότυπο, τι θα σημάνει μια ενδεχόμενη επιτυχία του για όλο το ευρωπαϊκό κοινωνικό τοπίο;

- Αν η νίκη του είναι, όπως ο ίδιος είπε, μια «επιστροφή της Γαλλίας στην Ευρώπη», τι Ευρώπη θα προκύψει από τον νέο άξονα Παρισιού- Βερολίνου, από τη νέα συνεννόηση ανάμεσα σε μια πρώην Ανατολικογερμανίδα και τον γιο του ενός μετανάστη από την Ουγγαρία;

- Αν η Γαλλία συνηθίζει να εξάγει, στην Ελλάδα ιδίως, το πολιτικό της κλίμα (έχουμε ήδη εισαγάγει το εθναρχικό πρότυπο Ντε Γκολ σε εκδοχή Καραμανλή, τον Μάη του ΄68 σε εκδοχή Πολυτεχνείου και τον μιτερανισμό σε εκδοχή Ανδρέα), σε ποια εκδοχή θα εισαγάγουμε εμείς το μοντέλο Σαρκοζί; Πώς θα ζήσουμε εμείς, αν τη ζήσουμε, τη θριαμβευτική μεταμόρφωση μιας κλασικής Δεξιάς, λίγο ντροπαλής, με την κληρονομιά του Βισί να την ενοχοποιεί, με ένα μοντέλο πιο κοινωνικό, μετριοπαθές και κεντρώο, σε ένα νέο «μοντέρνο» πρότυπο, που δεν ντρέπεται να δηλώσει δεξιό και που μιλά έναν λόγο ριζοσπαστικό και αγγλοσαξωνικά φιλελεύθερο;

Και, τέλος, αν η γαλλική Αριστερά, μετά την τρίτη απανωτή ήττα της, δείχνει τόσο αμήχανη και τόσο διχασμένη ως προς τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει για να ανακάμψει, τι επίδραση μπορεί να έχει η μοίρα της στην μοίρα των Ελλήνων σοσιαλιστών, που έχουν από παράδοση ισχυρές γαλλικές επιρροές;

Ως προς αυτό το τελευταίο από τα ερωτήματα, δυο λόγια ακόμη. Οι Γάλλοι και οι Έλληνες σοσιαλιστές έζησαν μιαν ιστορία με εντυπωσιακές αναλογίες. Το 1965, όταν στην Αθήνα ο Αν δρέας Παπανδρέου εφεύρισκε μια νέα, πιο ριζοσπαστική και αριστερή εκδοχή του Κέντρου, στο Παρίσι ο Μιτεράν ανέτρεπε το παραδοσιακό μάντρα του δικού του κόμματος, πως η εξουσία περνά από το Κέντρο, και κατέβαινε ως υποψήφιος όλης της Αριστεράς. Το 1971 ο Μιτεράν επανίδρυε το Σοσιαλιστικό Κόμμα ως κόμμα της Αριστεράς, με «Κοινό Πρόγραμμα» με τους κομμουνιστές. Ο Ανδρέας επανίδρυε τον δικό του χώρο, τρία χρόνια αργότερα. Η νίκη τους, το 1981, ήταν σχεδόν ταυτόχρονη. Η κυριαρχία τους ήταν το ίδιο καθολική και μακρόβια - 14 χρόνια για τον Μιτεράν. Τα κόμματά τους επιβίωσαν των ιδρυτών τους- οι Γάλλοι Σοσιαλιστές ηττήθηκαν στις προεδρικές του 1995, αλλά επέστρεψαν δύο χρόνια αργότερα, στις βουλευτικές με μια κυβέρνηση της «πλουραλιστικής Αριστεράς», και οι Έλληνες ομόλογοί τους έζησαν την οκταετία Σημίτη. Κι έπειτα, από το 2002 για τους μεν, από το 2004 για τους δε, ήρθαν οι ήττες, ο βαθύς εσωτερικός διχασμός, η προγραμματική αμηχανία.

Κι ένα κοινό και για τους δύο ερώτημα: Από ποιον δρόμο περνά η επιστροφή στην εξουσία, από τα αριστερά ή από το κέντρο; Με την υπόσχεση ότι θα υλοποιήσουν τις ίδιες περίπου μεταρρυθμίσεις που και οι αντίπαλοί τους υπόσχονται, αλλά με ανθρώπινο πρόσωπο και μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία; Ή με μια ριζικά νέα, «αριστερή» υπόσχεση; Το ακροατήριό τους ελπίζει στο δεύτερο. Μόνο που μια τέτοια υπόσχεση δεν την έχουμε ώς τώρα ακούσει να διατυπώνεται σε καμιά από τις ομιλούμενες, στην Ευρώπη, γλώσσες.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"Αν η νίκη του είναι, όπως ο ίδιος είπε, μια «επιστροφή της Γαλλίας στην Ευρώπη», τι Ευρώπη θα προκύψει από τον νέο άξονα Παρισιού- Βερολίνου, από τη νέα συνεννόηση ανάμεσα σε μια πρώην Ανατολικογερμανίδα και τον γιο του ενός μετανάστη από την Ουγγαρία;
"


Είναι σοβαρή αρθρογραφία αυτή; Πώς είχα πέσει τόσο έξω και νόμιζα τον τσίμα σοβαρό;

Μάρκος είπε...

Φίλε ανώνυμε (όπως έλεγε η διαφήμιση παλιά "φίλε οδηγέ"), έχει διαφορά η σοβαροφάνεια από τη σοβαρότητα.

Η σοβαροφάνεια είναι κάτι που εύκολα το αποκτά κανείς με τη χρήση της εικόνας.

Η σοβαρότητα απαιτεί κόπο, χρόνο, διάρκεια και γραπτά.

Η κρίση μας τη σύγχρονη αυτή κοινωνία δεν κρατάει πολύ. Τα κριτήριά μας είναι στιγμιαία και βασίζονται σε εντυπώσεις, συχνά πλαστές.

Δε βλέπεις τον Πρετεντέρη; Που αν ΜΟΝΟ τον έβλεπες θα έλεγες "ε εντάξει, είναι λίγο είρων, αλλά δεν είναι και κακός".

Ενώ αν ΜΟΝΟ τον διάβαζες θα έλεγες "τι ασυνάρτητο, δογματικό πολυβόλο είναι αυτός;"

Αν το απόσπασμα που επισήμανες το έγραφε κάποιος άλλος και έπεφτε στην αντίληψη του Πρετεντέρη, δε θα δίσταζε να τον αποκαλέσει ωμά "ρατσίσταρο". Διαφωνεί κανείς;

Εγώ βέβαια δεν το λέω. Εγώ λέω μόνο πως έχουν δύο σταθμά και νιώθουν τόσο μεγάλο κύρος που λένε ό,τι τους κατέβει προκειμένου να υποστηριχθεί μία θέση τους, προαποφασισμένη.

Δηλαδή περίπου ο ορισμός του δημοσιογραφικού τσαρλατανισμού και της στρατευμένης αρθρογραφίας.

Greg είπε...

Όπως σου ξαναείπα, είσαι χείμαρος!

vangelakas είπε...

Συμφωνώ απόλυτα!

άντε μέ τό κάθε αιδοιάκι όπερ έκ καθέδρας τόσα χρόνια έχει σενιάρει φάσεις καί δέν μπορούμε νά πούμε ότι είμεθα δεξιοί!

Εγώ, ούτως ή άλλως δέν δύναμαι, διότι είμαι ακροδεξιός.

Homo Cretensis είπε...

O "Σαρκό" ... έπιασε δουλειά σήμερα το μεσημέρι. Άντε και σιδεροκέφαλος. Αν κρατήσει τις υποσχέσεις του σχετικά με την Τουρκία (τα ίδια έλεγε και η Μέρκελ, αλλά κάπου έκαμε νερά) και τους μετανάστες, ίσως βάλει πράγματι μία καινούρια αρχή για τους Ευρωπαίους πολιτικούς (πλην ελληνοφώνων, οι οποίοι δεν χαμπαρίζουν τίποτα!).

Homo Cretensis είπε...

Όπως απέδειξαν και οι πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Γαλλία, στις οποίες και πάλι κέρδισε το κόμμα του "Σαρκό", οι Γάλλοι εμπιστεύονται τον ευθύ λόγο και την καθαρή πολίτικη τοποθέτηση του νεογκωλικού Σαρκοζύ και όχι τα δήθεν σοσιαλιστικά μισόλογα. Στην Ελλάδα, η ΝΔ εξακολουθεί να έχει «δεξιές ενοχές» λόγω δικτατορίας, έχει αφήσει την αριστερά θολοκουλτούρα να αλωνίζει και η ίδια τοποθετείται στον "μεσαίο χώρο", έναν χώρο που σημαίνει τα πάντα και τίποτε, έναν χώρο στον οποίο «παίζει» και το ΠαΣοΚ, αλλά και ο ΣΥΝ. Έτσι, διώχνει τον παραδοσιακό «δεξιό» ψηφοφόρο προς την «άκρα δεξιά», ενώ ο Σαρκοζύ περιθωριοποίησε εντελώς το «Εθνικό Κόμμα» του Ζ. Μ. Λε Πέν. Δεν πειράζει, όπως έστρωσε θα κοιμηθεί.